در میان تمام آفریده های انسانی- که هریک به تنهایی به زندگی ارزش می بخشد- برای تاتر ارج بی کران قایلیم: تندیسی از انسان که انسان آن را از ماده ی خویش و به دست خویش تراشیده است. تصویری شورانگیز از جهان؛ جهانی بس بزرگ تر از جهان نخست.
با بهره گیری از نام خدا بیماری های خود را به مردم سرایت ندهیم. چه لطفی دارد که در پی تربیت مردم به گونه ی خود باشیم. بگوشیم تا آن ها را به صورت نسلی سالم تر و بهتر از خویش بار آوریم.
ما میخواهیم با وارد کردن نیرو و سلامت مردم در هنر, هنر کم خون را جانی دوباره دهیم و سینه ی ناتوانش را هوایی دوباره ببخشیم. ما شکوه آدمی را به خدمت مردم نمی گیریم؛ ما مردم را هم چون خود به خدمت این شکوه فرا می خوانیم
برای مردم رنج آورتر از این نیست که با آنان چون کودکان رفتار شود. مردم از این که احساس کنند گوینده و سخنران از سر لطف خود را هم تراز ایشان قرار می دهد, از کوره در می روند.
نقص اصلی تاتر وسینمای امروز این است که تماشاگر خود را کودکی فرض می کند که باید دستش را گرفت و به او راه رفتن را آموخت. تماشاگر را رها کنید تا به تنهایی راه رود و خود نخستین گام هایش را بردارد. اگر حرفی برای گفتن دارید، مردم خواهند دریافت.
انسان بزرگ، انسانی ست که بدون خیال بافی در باره ی طبیعت خود، بزرگ، بلند نظر و بخشنده باشد.
باید به انرژی فیزیکی مردم، این نیروی گران بهای مادی، این تکیه گاه تمامی تمدن بشری باور داشت و آن را غنی تر ساخت.
زندگی، نوزایی همیشگی و مبارزه است. مبارزه در زندگی با تمام رنج هایش، بر مرگ برتری دارد
انسانی که عمل می کند، حتی اگر مرتکب خطا هم شود، همواره بر کسانی که تنها به حرف زدن اکتفا می کنند- حال هر چه هم ستایش انگیز باشد- برتری دارد.
برتری تاتر این است که غرایز را به طور زنده مجسم مس کند و بی باکانه گلوی آن را می چسبد. به یقین کوشش برای تعالی آدمی با توسل به نیروی عقل و به رغم طبیعت او کاری ست نیکو! اما نیکوتر آن ست که برای رسیدن به این هدف ؛ خظاب مستقیم ما طبیعت انسان باشد؛ زیرا انسان بزرگ، انسانی ست که بدون خیال بافی در باره ی طبیعت خود، بزرگ، بلندنظر، و بخشنده باشد.
نمایش آخرین محصولات هنر منحط و مشغول کننده ی مغز افراد بی کار به مردم، حاکی از آن است که نمایش دهندگان آن یا از سفاهت کودکانه یا خودخواهی تما برخوردارند. که نیازمند خودنمایی اند.
