|
وقتي مينويسي بايد آزاد باشي. بايد آگاه باشي.آگاه آزاد باشي در سازندگي، نه مقيد به سبك. اين سبك يا آن سبك. پيشاز نوشتن بايد سبك همان خود تو باشد. وقت نوشتن وقت كشف است چه در حالت جمله و چه حتا در خود چيزي كه مي خواهي بگويي- در قصهاي كه، در حقيقتي كه، در فكري كه ميخواهي بگويي. اما همهي اين حرفها وقتي درست است كه اينها براي بيان مطلبي باشد كه ساختهشده آن مطلب لازم به گفتهشدن باشد... بايد چيزي براي گفتن داشتهباشي كه به گفته شدنش بيارزد برای چیزی داشتن بايد ببينی، بخوانی، بشنوی، رشد كنی، ذهنت غنی شود، تا حست غنی شود، تا حست قبراق شود. اگر ذهنت غنی نشود چيزی نخواهد زاييد. حرفهايت مال خودت نخواهد بود؛ حرفهايت تقليد خواهد بود. يا مستقيم و ارادی. يا از سر پخمگی.
|
|
اگر پرسند کیستی باید هنرهای خویش را بشماری. |
|
می توان حقیقتی را دوست نداشت اما نمی توان منکر آن شد. |
|
خوشبختی توپی است که وقتی می غلتد به دنبالش می رویم وقتی توقف می کند به آن لگد می زنیم. |
|
|
در دنیا جای کافی برای همه هست پس بجای اینکه جای کسی را بگیری سعی کن جای خودت را پیدا کنی. |
|
|
|
<< شروع < قبل 1 2 3 4 بعد > پایان >>
|
| صفحه 19 - 27 از 36 |
